Patricia is midden de dertig en woont nog steeds bij haar ouders. Ze worstelt met zichzelf, maar ook thuis is er weinig houvast. Haar ouders verdrinken in hun eigen zorgen: geldproblemen, achterdocht en complottheorieën kleuren hun blik op de wereld. Iedereen moddert maar wat aan. Wat is eigenlijk écht? En wat hebben we zelf 
verzonnen? 

In een wereld die we voortdurend interpreteren en heruitvinden, verstrengelen feiten en verzinsels zich tot een collectief moeras van vermeendheden. We praten elkaar na, zoeken bevestiging met zinnetjes als “Toch!?”, “Snapt ge?” en “Is toch zo?”, en geloven dat dit de realiteit is. Maar ondertussen tuimelt de wereld, als een knikker uit een broekzak, gestaag richting afgrond.

Drie sterke spelers op scène, één scherpe blik op een wereld die nooit helemaal stil lijkt te staan. 

In deze voorstelling brengen Liesa Naert, Karlijn Sileghem en Peter De Graef, onder regie van Jan Sobrie, een intens en tegelijk lichtvoetig verhaal over hoe mensen proberen houvast te vinden. Tussen realiteit en verbeelding, tussen kleine alledaagsheid en grote vragen, schuift alles voortdurend in en uit focus. Soms pijnlijk herkenbaar, 
soms verrassend geestig.