Minnie Maes is de kleinste, grijste grijze muis. Ze laat geen sporen na, zo miniem is Minnie. In een wereld die steeds harder en lelijker — of “hardelijker” zoals zij zegt — wordt, trekt Minnie zich terug. In Molenstraat 103 bus 5 is zij Keizerin en zwaait zij de scepter. Hier verbrandt ze haar muizigheid en heerst háár gemoed. En anders: kop eraf. 

Maar mag ze vuur spuwen in een wereld die al brandt? Of wordt ze dan wat ze verafschuwt: een jager, een verjager, een kolonist? Wordt ze die man op imperialistische zegetocht, met enkel verschroeide aarde in zijn kielzog? En wie heelt dan de wonden?

Veerle Baetens en Bo Spaenc zoeken naar een mogelijk antwoord. In deze muzikale monoloog over eenzaamheid, macht en twijfel, geeft Veerle Minnie een stem. Bo’s muziek weeft zich door haar woorden en vormt een tweede stem in Minnies universum