‘Tramlijn Begeerte’ is een topklassieker uit het Amerikaanse realisme, en vestigde Marlon Brando’s naam als één van de grootste acteurs van de zogenaamde methodacting-school, waarbij de acteur volledig opgaat in zijn personage. Oscarnominatie-materiaal dus. 

Maar de Tramlijn is geen lekker, licht en luchtig stuk. Het pakt enkele van de meest onverkwikkelijke maatschappelijke en psychologische thema’s aan: narcisme, drankverslaving, huishoudelijk geweld en verkrachting. 

Toch is het één van de meest opgevoerde en geliefde stukken in het theater. Juist omdat het zo waarachtig is. Omdat alle rollen een uitdaging vormen voor de acteurs die kunnen schitteren door de levensechte dialogen en karaktertekeningen. Door de emoties, die als wervelwinden neerslaan op het toneel. En door het eindakkoord dat brutaal en hartverscheurend is.

Het stuk is 75 jaar oud.
En nog altijd een hedendaagse hartenkreet.
Een klassieker, dus.