Vergeet de gepolijste popmeisjes, Emmy d’Arc is van een ander kaliber. Terwijl haar leeftijdsgenoten nog met poppen speelden, zong Emmy de Playstation-game Singstar aan gort en claimde ze haar eerste gitaar. Haar missie was toen al duidelijk: het podium op. Niet om te behagen, maar om te overmeesteren. 

Er volgde een vijftien jaar durende kruistocht langs meer dan 450 podia. Van zweterige concertclubs tot de heilige grond van Pukkelpop, Gent Jazz en Rock Werchter. Ze won zieltjes in de voorprogramma’s van grootheden als Sting, John Cale en Amy Macdonald. Wie Emmy live ziet, ziet geen act, maar ziet een jonge routinier zonder een greintje podiumvrees. Een artiest die pas echt ademt als de lichten aangaan. Rauw. Intiem. Onstuitbaar. Met haar debuutalbum ‘Braving Fears’ onder de arm, is Emmy d’Arc klaar om de internationale kaart te trekken. 

Haar geluid? Een hybride van intieme singer-songwriterpop en gloedvolle powerrock die smeekt om een arena. Gewapend met een gitaar, een piano, een loopstation en een stem die kan zalven als een pleister en slaan als een moker, creëert ze in haar eentje een muur van geluid waar heel wat bands jaloers op zijn. 

Zingen is de ziel die spreekt.