Toen Gustaph op 14 januari 2023 te horen kreeg dat hij België mocht vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival in Liverpool, stond de verbazing op zijn gezicht te lezen. Nee, de 42-jarige songschrijver, producer en lichtjes fenomenale zanger had het écht niet verwacht. Niet dat Gustaph (né Stef Caers) al niet eerder in de belangstelling stond. Op zijn achttiende tekende hij zijn eerste platencontract – de muzikant ging toen nog door het leven als Steffen – en hij parkeerde gelijk ook zijn eerste single GONNA LOSE YOU in de hitlijsten. Meer nog: Steffen kreeg dat jaar de Radio 2 Zomerhit voor beste debuut.

Niet lang daarna trok hij echter de stekker uit zijn vroege popcarrière om zich toe te leggen op zijn muziekstudies aan het KASK in Gent. Enerzijds was de songschrijver en producer niet onverdeeld gelukkig met de richting die zijn label hem uitduwde, anderzijds had de zanger het er moeilijk mee dat hem werd gevraagd om vooral niet over zijn geaardheid te praten.

Gelukkig nam dat allemaal niet weg dat hij ook na zijn studies in de muziekindustrie bleef rondhangen. Hij werd een veelgevraagde sessiemuzikant, kwam aan de bak bij Moiano, het soulproject van Peter Lesage, en ging met Zap Mama, Natalia en The Pointer Sisters op tournee als backing vocalist. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en vijftien jaar geleden zocht Gustaph – naar zijn oom Gustaaf – dan toch weer zelf de spotlights op. Hij bracht de synth-heavy single 'Jaded' uit en tekende met Lady Linn in de Radio 1 Sessies voor een ontvlambare versie van de 90s clubhit 'Feel what you want' van Kristine W.

Met de notoire house-dj Red D achter de decks en opnieuw Lady Linn aan zijn zijde speelde Gustaph daarnaast ook op onder meer Tomorrowland. En het is na één van die aanstekelijke housesets dat Andy Butler, het brein achter de Amerikaanse discosensatie Hercules and Love Affair, zijn naamkaartje vroeg. Butler verwierf wereldfaam met de single 'Blind', een samenwerking met Anohni, en ook de daaropvolgende albums van Hercules and Love Affair deden het erg goed.

In 2012 was de producer echter op zoek naar zowel een nieuw geluid als een nieuwe zanger, en zo kwam hij bij Gustaph terecht. De twee zouden uiteindelijk zes jaar lang de wereld rondreizen – van kleine clubs in Tokio en Berlijn tot grote festivalpodia in Londen en San Francisco – en ze maakten ook twee albums samen: 'The Feast of the Broken Heart' en 'Omnion'.

Beide platen werden door Pitchfork en The Guardian bedolven onder de superlatieven – om maar twee doorgaans kritische publicaties te noemen – en in The New York Times had Butler op zijn beurt niets dan lof over Gustaph. Het leidde ertoe dat al snel ook andere elektronica-acts, zoals Moonlight Matters en Mumbai Science, bij de zanger kwamen aankloppen.

In 2018 vond Gustaph, die intussen ook les was beginnen geven aan de popopleidingen van PXL-Music (Hasselt) en KASK (Gent), dat het tijd werd om nog maar eens een andere richting in te slaan.

Het was ook in dat jaar dat hij zijn eerste Eurovisiesongfestivalervaring opdeed als achtergrondzanger van Sennek. Twee jaar en een pandemie later zou Gustaph daar nog een vervolg aan breien als achtergrondzanger van Hooverphonic.

23 jaar na zijn eerste single zijn nu alle camera’s op hem gericht. Het is duidelijk dat Gustaph nog lang niet is uitgezongen!

Het muziekbandje Zakdoek uit Vilvoorde* is een unicum. Alleen al omdat de groep een halve eeuw bestaat in ongewijzigde bezetting, dat is iets wat zelfs de Rolling Stones niet op hun cv kunnen zetten!

Zakdoek ontstaat ergens in het jaar 1976 (na chr.), lang voor er sprake is van de smartphone en de e-step en de aarde nog niet aan het opwarmen is, wanneer roken en drinken nog gezond zijn en de wereld zich nog niet bewust is van het bestaan van Donald Trump. Tom Serkeyn, Erwin Vandervelde, Dirk De Clercq en iets later Robert ‘Tisjke’ Theys zetten in die lang vervlogen tijd hun eerste schuchtere stappen op de Vlaamse podia.

In die tijd geniet volksmuziek of folk veel meer aanzien bij een breed publiek dan vandaag het geval is en dus besluit Zakdoek, aanvankelijk een trio dus, om ‘volksmuziek’ te spelen. Het ligt een beetje voor de hand want de kereltjes van Zakdoek beheersen slechts de basisbeginselen van het blokfluiten, het gitaar-en vioolspel en het getokkel op de banjoline. Met zo een bezetting speel je natuurlijk geen rock of disco. Gaandeweg neemt Tom er ook de mandoline bij, Dirk doet pogingen om accordeon te spelen en Tisjke dumpt zijn elektrische bas in de kringloopwinkel en ruilt ze in voor een authentieke contrabas in triplex.

Erwin vindt dat de rode zakdoek met witte bolletjes nu eenmaal bij volksmuziek hoort en daarom knopen de muzikanten van de prille groep dat Bokrijkachtige attribuut om de hals. Wanneer ze deelnemen aan hun eerste free-podia moeten ze een groepsnaam opgeven, dat wordt dan gemakshalve Zakdoek.

Maar al snel blijkt Zakdoek het niet zo nauw te nemen met wat men verstaat onder ‘volksmuziek’. Het viertal speelt gewoon alles wat het leuk vindt en wat binnen het bereik van hun kunnen ligt. En zo is het vandaag nog altijd: niet wat Zakdoek speelt maar hoe ze het spelen maakt de charme uit van de groep. Alles moet kunnen, van Vlaamse polyfonie over internationale evergreens en schlagers tot Ierse jigs en reels en jodelhits uit Oostenrijk en af en toe produceert Zakdoek ook eens een eigen liedje. Door de typische klank van de band, een rechtstreeks gevolg van het gebruikte instrumentarium, krijgt elk deuntje of song een ‘folky’ sound. Kortom, Zakdoek is ongecompliceerd muzikaal, verbaal en visueel entertainment voor jong en oud, rijk en arm, gebruiksvriendelijk en multi-inzetbaar bij elke gelegenheid.

En vergis u niet, Tom, Erwin, Dirk en Tisj zien er na vijf decennia misschien al een beetje verfrommeld of verlept uit maar eens op dreef zal je merken dat ze nog zo fris zijn als verse sla.

*Of zeg maar uit Peutie want daar woont drievierde van de groep…